Baúl de los recuerdos.

Narrativa (17) poesía (14) Galego (11) otros autores (7) Microcuento (4) Opinión (3) Cine (2)
Mostrando entradas con la etiqueta otros autores. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta otros autores. Mostrar todas las entradas

sábado, 12 de octubre de 2013

Os teus fillos serán os seguintes.

O futuro ensínate a estar só
O presente a estar asustado e ter frío
"Así que se podo disparar coellos
Pois podo disparar a fascistas"

Balas para o teu cerebro hoxe
Pero esquecerémolo todo de novo
Monumentos pasados de bolígrafo a papel
Déixame marabillado sen galadas

E se toleras isto
Entón os teus fillos serán os seguintes
E se toleras isto
Entón os teus fillos serán os seguintes
Serán os seguintes, serán os seguintes, serán os seguintes...

A gravidade mantenme a cabeza gacha
E  quizáis a vergoña
De ser tan novo e tan vaidoso

Buratos na túa cabeza hoxe
Pero son un pacifista
Camiñei por Las Ramblas
Pero sen verdadeira intención

E se toleras isto
Entón os teus fillos serán os seguintes
E se toleras isto
Entón os teus fillos serán os seguintes
Serán os seguintes, serán os seguintes, serán os seguintes

"E na rúa esta noite un vello xoga
Con recortes de xornal dos seus días de gloria"

E se toleras isto
Entón os teus fillos serán os seguintes
E se toleras isto
Entón os teus fillos serán os seguintes
Serán os seguintes, serán os seguintes, serán os seguintes.

(Canción "If you tolerate this" de Manic Street Preachers)

jueves, 3 de octubre de 2013

Síntome atraído polo teu sorriso.

Síntome atraído polo teu sorriso
que o meu corazón inunda
escapemos xuntos
nesta noite fría e gris
dame a man.

O día que te coñecín lembrei
imaxes que gardaba no corazón
non era máis ca un cativo
e aínda así recordoas ben.
Ven bailar,
habemos percorrer un camiño de luz
e de escuridade quereme así
fagamos esta viaxe xuntos ata a fin.
Podería mirar atrás,
mirar cara outro lado pra non sufrir máis
pero loitarei meu ben
contigo ó meu carón
ata o final.

Síntome atraído polo teu sorriso,
un recuncho de esperanza,
neste universo
buscarei sen descansar.
Pode parecer que non me importas
pero o certo é que te quero moito,
escapemos xuntos
podes confiar en min
dame a man.

viernes, 20 de septiembre de 2013

Dame un poquito de ti (Parte uno)

Eres la razón que yo siempre busqué
Mi inspiración que jamás encontré
La vida ahora me muestra sus colores
Si eres única entre todos mis amores
Y el nuevo sol que trae cada día
Es el viento que enciende mi poesía
Mi corazón pintado en un papel
Lloraba por que habrá salido a el sol
Dame un poquito de ti para poder vivir
Dame un poquito de ti para sobrevivir...

(Extracto de la canción "Dame un poquito de ti" del grupo Movimiento Original en colaboración con Quique Neira).

(Foto de Quique Neira)

sábado, 14 de septiembre de 2013

¿Puedes sentirme?

Hey tú,
Allí afuera en el frío,
Quedándote solo, haciéndote viejo,
¿Puedes sentirme?
Hey tú,
Parado en el pasillo
Con la picor en tu pie y una sonrisa que se descolora
¿Puedes sentirme?
Hey tú,
No les ayudes a enterrar la luz.
No te des por vencido sin luchar.
Hey tu,
Allí afuera solo,
Sentado desnudo en el teléfono
¿Me tocarías?
Hey tú,
Con tu oído contra la pared,
Esperando a alguien a quien llamar
¿Me tocarías?
Hey tú,
¿Me ayudarías a cargar la piedra?
Abre tu corazón, estoy llegando a casa...
Pero era solo una fantasía.
El muro era demasiado alto, como puedes ver.
No importa como lo intentó, no podría librarse.
Y los gusanos se comieron su cerebro.
Hey tú,
Allí afuera en el camino,
Haciendo siempre lo que te dicen,
¿Puedes ayudarme?
Hey tú,
Allí afuera más allá del muro,
Rompiendo botellas en el pasillo,
¿Puedes ayudarme?
Hey tú,
No me digas que no hay esperanza.
Juntos resistiremos, divididos caeremos.

("Hey you" canción escrita por Roger Wathers en 1979 y perteneciente al disco "The wall". Debajo, fotograma de la película con mismo título.)

martes, 27 de septiembre de 2011

Pequeños recuerdos de la infancia

Ven, ven lejos de los malos sueños,
donde nuestro amor no sienta miedo.
Volaremos juntos sin temer
la oscuridad, tu y yo.

Miles de kilómetros sin ti,
nuestro camino se cruza al fin.
Quisiera ser un niño, que
olvido crecer. Para estar bailando
contigo una vez más, robando
las flores de tu jardín, y decirte
las cosas que no supe decir.

Buscaremos la luz, que ira, iluminando
un mundo que parezca pequeño
al lado de nuestro amor, con la
ilusión de volver a ser como ayer.

Ven, ven lejos de los malos sueños,
donde nuestro amor no sienta miedo.
Dame tu mano, siempre habrá un motivo
para sonreír.

Ven, ven lejos de los malos sueños,
donde nuestro amor no sienta miedo.
Volaremos juntos sin temer
la oscuridad, tu y yo.

miércoles, 6 de julio de 2011

El guardián entre el centeno.

Abrió el libro por la página 221, la cual citaba:


—¿Sabes lo que me gustaría ser? ¿Sabes lo que me gustaría ser de
verdad si pudiera elegir?

—¿Qué?

—¿Te acuerdas de esa canción que dice, «Si un cuerpo coge a otro
cuerpo, cuando van entre el centeno...»? Me gustaría...

—Es «Si un cuerpo encuentra a otro cuerpo, cuando van entre el
centeno» —dijo Phoebe—. Y es un poema. Un poema de Robert Burns.

—Ya sé que es un poema de Robert Burns.

Tenía razón. Es «Si un cuerpo encuentra a otro cuerpo, cuando
van entre el centeno», pero entonces no lo sabía.

—Creí que era, «Si un cuerpo coge a otro cuerpo» —le dije—, pero, verás. Muchas veces me imagino que hay un montón de niños jugando en un campo de centeno. Miles de niños. Y están solos, quiero decir que no hay nadie mayor vigilándolos. Sólo yo. Estoy al borde de un precipicio y mi trabajo consiste en evitar que los niños caigan a él. En cuanto empiezan a correr sin mirar adonde van, yo salgo de donde esté y los cojo. Eso es lo que me gustaría hacer todo el tiempo. Vigilarlos. Yo sería el guardián entre el centeno. Te parecerá una tontería, pero es lo único que de verdad me gustaría hacer. Sé que es una locura.

Phoebe se quedó callada mucho tiempo. Luego, cuando al fin
habló, sólo dijo:

—Papá va a matarte.


Es increíble que a veces la felicidad humana se reduzca a tampoco, y a la vez a algo tan complejo. Obviamente el hecho de ser el guardián es una metáfora que evoca al compañerismo de las personas, ya que cualquiera puede realizarse ayudando a otra persona... Quien experimente esa sensación conocerá de verdad cual es la meta de la vida, saciará su sed de ayuda.

En mi caso siempre he buscado complacer a las personas simplemente por el hecho de ser quien soy, de gustarme mi manera de ser, pero también es cierto que a veces se ha de ser un tanto egoísta, y no me jactaré de decir, que esta entrada es solo para mi. Solo para poder volver a releer las lineas de este libro que a mi me ha marcado y realizado, no temo decir que incluso me siento identificado con las páginas de esta obra maestra, y que este pequeño Holden Caulfield se ha emocionado al repasar sus páginas una y otra vez.

Siento ser tan egoísta, pero todos debemos querernos de vez en cuando.

sábado, 18 de junio de 2011

Palabras para Julia




Tú no puedes volver atrás
porque la vida ya te empuja
como un aullido interminable.

Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante el muro ciego.
Te sentirás acorralada
te sentirás perdida o sola
tal vez querrás no haber nacido.
Yo sé muy bien que te dirán
que la vida no tiene objeto
que es un asunto desgraciado.
Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.
La vida es bella, ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amigos, tendrás amor.
Un hombre solo, una mujer
así tomados, de uno en uno
son como polvo, no son nada.
Pero yo cuando te hablo a ti
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otra gente.
Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.
Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría
tu canción entre sus canciones.
Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti
como ahora pienso.
Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino, nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.
La vida es bella, tú verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor, tendrás amigos.
Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.
Perdóname no sé decirte
nada más pero tú comprende
que yo aún estoy en el camino.
Y siempre siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.