Baúl de los recuerdos.

Narrativa (17) poesía (14) Galego (11) otros autores (7) Microcuento (4) Opinión (3) Cine (2)
Mostrando entradas con la etiqueta Opinión. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Opinión. Mostrar todas las entradas

miércoles, 13 de noviembre de 2013

Prestige.

Voltando a vista cara atrás,
11 anos pasaron xa,
foi cosa do destino
mágoa que non se puidera evitar
ou eso quérennos inculcar
os que envelenaron noso lar.
Non queremos olvidar,
non queremos perdoar,
só queremos a xustiza
que da nosa parte non está. 
Loitamos contra os elementos
para protexer os nosos dereitos,
endexamáis separados,
sempre unidos.
Somos un pobo onde:
Negro, é a ausencia de cor.
Negras, son as nosas costas.
E brancas, son as mans dos traidores.

sábado, 12 de octubre de 2013

Crémonos...

Crémonos Deuses capaces de cambiar o curso da historia. Crémonos sempre os elixidos de entre millóns de persoas para facer do mundo un lugar mellor. Cremos o embigo dunha sociedade que temos que rescatar. Crémonos donos dos nosos destinos e dos que nos rodean. Crémonos sempre salvadores e nunca villanos. Crémonos... Toda a merda que nos digan, iso é o que realmente cremos e polo que a murcha flor que é a nosa sociedade cada vez perde máis cor.

Realmente non somos máis que seres fráxiles que loitan por encontrar un sitio no mundo, un mundo gobernado por leis que eu non votei, por xente á que eu non quero como representante e abrigo, por un capitalismo que non apoiei.

Quizáis este texto saiase da liña, quizáis sexa unha apoloxía política máis, quizáis non sexa a forma correcta de cambiar a sociedade, quizáis só expreso o que me guía o corazón e non a mente... Pero o que é innegable, é, que tralo fracaso de todas as ideoloxías existentes, xa vai sendo hora de que os mortos de fame reciban un anaco do pastel.

Recordo mentres escribo isto, o que o meu amado grupo, Pink Floyd, dixo unha vez: "Unidos venceremos, divididos caeremos."

Nos creemos...

Nos creemos Dioses capaces de cambiar el curso de la historia. Nos creemos siempre los elegidos de entre millones de personas para hacer del mundo un lugar mejor. Nos creemos el ombligo de una sociedad que tenemos que rescatar. Nos creemos dueños de nuestros destinos y de los que nos rodean. Nos creemos siempre salvadores y nunca villanos. Nos creemos... Toda la mierda que nos digan, eso es lo que realmente creemos y por lo que la marchita flor que es nuestra sociedad cada vez pierde más color.

Realmente no somos más que seres frágiles que luchan por encontrar un sitio en el mundo, un mundo gobernado por leyes que yo no he votado, por gente a la que yo no quiero como representante y sobretodo, por un capitalismo que no he apoyado.

Quizás este texto se salga de la línea, quizás sea una apología política más, quizás no sea la forma correcta de cambiar la sociedad, quizás solo expreso lo que me guía el corazón y no la mente... Pero lo que es innegable, es que tras el fracaso de todas las ideologías existentes, ya va siendo hora de que los muertos de hambre reciban un trozo del pastel.

Recuerdo mientras escribo esto, lo que mi amado grupo, Pink Floyd, dijo una vez: "Unidos venceremos, divididos caeremos."

 (He añadido esta curiosa foto, como reflejo de la sociedad que hay que combatir)